Στο δοκίμιο επιχειρείται η διασάφηση της έννοιας της απόλυτης αξίας όπως την εννοεί ο Wittgenstein στην Διάλεξη Περί Ηθικής και παράλληλα εξετάζονται οι ενδεχόμενες επιρροές του από τον θεωρητικό της λογοτεχνίας Paul Ernst. [ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΘΗΝΩΝ, 2005]

Η αποδοκιμασία της βίας που εμπεριέχεται στην ίδια την έννοια της (ως μια δύναμη που κατευθύνεται ενάντια σε κάτι ή συγκρούεται με κάτι) κρύβει μια κανονιστική διάσταση η οποία είναι παρασκευαστή και όχι αυταπόδεικτη. Αυτό που επιχειρώ να εξηγήσω σε αυτό το άρθρο είναι το λογικό σφάλμα το οποίο κρύβεται πίσω από τις πράξεις βίας και όχι η ηθική της αξιολόγηση. [KOUTI PANDORAS, 2012]

Όπως κάθε μορφή τέχνης έτσι και η λογοτεχνία, ακόμα κι όταν πρόκειται για ερωτική λογοτεχνία στα άκρα ή για πορνογραφία, είναι παρακινδυνευμένο -αν όχι ανόητο- να κρίνεται με ηθικούς όρους. Παρ’ όλα αυτά, το ίδιο το έργο μπορεί σε ορισμένες περιπτώσεις να αναδεικνύει, να υπονοεί ή να θέτει ευθέως ηθικά ερωτήματα στα οποία ο αναγνώστης μπορεί είτε να σκοντάφτει είτε να τα προσπερνά αδιάφορα. [BOOK PRESS, 2012]

Τι μάθαμε από την πανδημία; Πώς τα όσα ζήσαμε κατά τους πρώτους μήνες του λοιμού, από τους κινδύνους, τις απώλειες, τις δράσεις και τις παραλείψεις, μέχρι τη λειτουργία των παραδοσιακών δεσμών και την εμπιστοσύνη προς τους θεσμούς, μπορούν να συμβάλλουν στην επιτυχή αντιμετώπιση της πανδημίας στο αμέσως επόμενο δύσκολο διάστημα και να γίνουν η αφορμή για μια νέα πορεία; Μια κριτική παρουσίαση του βιβλίου του Γιώργου Πολίτη «Το παράδειγμα της Ελλάδας: 16 μαθήματα από την πανδημία» (εκδ. Ψυχογιός). [ΒΟΟΚ PRESS, 2020] 

Πρόκειται για ένα ποιητικό δρώμενο με πρωταγωνιστές φιλοσόφους και ποιητές από την Ελλάδα, την Ισπανία και την Αμερική, που οργανώθηκε στο Dasein το 2011. Το παρόν κείμενο, αποτελεί ενημερωτική δημοσίευση. [BOOK PRESS, 2011]

Τι συμβαίνει με την πραγματικότητα αφού βρισκόμαστε δεσμευμένοι από τα αισθητηριακά φίλτρα της αντίληψής μας; Τι είναι εν τέλει αυτό που ονομάζουμε νοητικό περιεχόμενο; Πώς είμαστε σίγουροι ότι αυτό που αντιλαμβανόμαστε είναι αυτό που υπάρχει στον κόσμο; Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα που πραγματεύεται η παρούσα δημοσίευση, επιχειρώντας μια επισκόπηση του προβλήματος αντίληψης και πραγματικότητας, μέσω κλασσικών φιλοσοφικών παραδειγμάτων. [LITTERATERRA, 2011]

Μπορεί να αξιολογηθεί ηθικά η αποχή από την εκλογική διαδικασία; Η αριστοτελικής έμπνευσης πολιτική φύση του ανθρώπου -όπως την έχουμε κληρονομήσει από τις εγελιανής ανάλυσης ερμηνείες- υπονοεί μια αναγκαστική συμμετοχή στο πολιτικό γίγνεσθαι. Αν ο άνθρωπος είναι από τη φύση του πολιτικό ζώο, τότε η συμμετοχή στις εκλογές είναι υποχρεωτική. Εϊναι όμως αυτό αυτονόητο; Κι αν ναι ποια είναι τα ηθικά κριτήρια για να ψηφίζει κανείς; [KOUTI PANDORAS, 2012]

Ένα ζήτημα που με απασχόλησε εν όψει αυτής της συζήτησης, είναι κατά πόσο μπορεί να σκεφτεί ή να συζητήσει κανείς για το Κιβώτιο χωρίς να συζητήσει για τον Αλεξάνδρου και πιθανόν το αντίθετο. Είναι το Κιβώτιο μια πολιτική αλληγορία ή είναι κάτι περισσότερο αυτό; Η οπτική που προτείνω είναι να δούμε το Κιβώτιο ως υπαρξιακό δράμα. [STUDIO MAVROMICHALI,  2018]